"Ik heb geprobeerd met andere mensen te fietsen, maar dan is er toch een verschil. Dan wordt het meer een sociaal ding. Het resultaat is dat je jezelf opoffert voor de groep en niet doet wat je wilde doen." Eric Brunt is een outsider - zowel in stijl, houding als zijn algemene opvatting over menselijk plezier. "Waar ik tegenaan liep was dat ik niet van die lange dagen kon maken. En ik kreeg niet hetzelfde gevoel als waar ik naar op zoek was. Het is gewoon teveel werk. Waar spreken we af? O, dat kunnen we niet doen, daar heb ik geen zin in. Ik was er gewoon klaar mee; ik probeer het niet eens meer."

Less

Less

Het fietsmotto van Brunt is heel eenvoudig en recht-toe-recht-aan: "Plan een route en ga hem fietsen." "Eet vroeg, eet vaak." "Neem weinig meer, en verrek van de kou 's nachts." En als er één credo is dat alles overkoepelt, dan is het dit: "Doe dingen waarvan je niet weet of het mogelijk is."

Deze kijk op de wereld begon tijdens Brunt's jeugd in Omaha, in de staat Nebraska - een plaats waar je zeker in de donkere wintermaanden een stoïcijnse benadering moet hebben van plezier in het leven. Als tiener verkocht Brunt zijn auto en hij leefde negen jaar 'sans automobile.' "Het was een springplank naar een heleboel andere dingen," zegt hij. "Er was geen keuze dan te gaan fietsen. Dat vond ik wel mooi, zeker als het gaat om te leven met een fiets."

Tijdens zijn studietijd bezorgde hij broodjes met de fiets. In de eerste week werd hij aangereden door een auto en brak zijn arm. In de tweede week zat hij alweer op de fiets om broodjes te bezorgen, met zijn arm in een mitella. Tijdens zijn werk deed hij de slogan van de zaak waarvoor hij werkte eer aan: 'freaky fast delivery.' "Ik kon 120 tot 160 km per werkdag aan," aldus Erik. "Allemaal sprintjes."

Hij deed ook mee aan 12- en 24-uurs mountainbikeraces en gravel-races zoals de 330 km lange Dirty Kanza en de 525 km lange Trans Iowa Race. Hij won het WK Singlespeed Gravel voor mannen in 2011 en behaalde ook de hoogste ereplaats tijdens de Trans Iowa in 2012. Tegenwoordig woont en werkt hij in Los Angeles, Californië en bezit een auto (die hij twee of drie keer per jaar gebruikt "om te kamperen of voor fietstrips") maar langeafstandsfietsen - en de enorme offers die daarbij horen - zijn nog steeds zijn favoriet.

"Er zijn vaak van die momenten dat je jezelf niet lekker voelt - en dat is waar langeafstandsfietsen en fietsen in het algemeen over gaat. Je moet dat rotgevoel gewoon omarmen en proberen om het te vergeten." Toen we dit gesprek met hem voerden, had hij net een dagtocht van bijna 300 km en 4875 hoogtemeters gemaakt (de halve Mount Everest). Hij was naar zijn vrouw gereden voor een campingtripje in het Joshua Tree-park; de route was eigenlijk een soort trainingsrit. Maar het was vooral bedoeld voor de lol. En omdat de route er gewoon lag om gedaan te worden.

"Na zes uur van een tien uur durende rit, begin je het te voelen. Je voelt dat de wereld een buiging voor je maakt. De weg opent zich voor je; alles wordt gemakkelijker. Je voelt je prettig, je rijdt sterk en je zit in een goede groove. Ik vind het geweldig als dat gebeurt," zegt Eric. "Je moet een beetje pit hebben en een beetje risico nemen. Maar je moet het wel gewoon doen. Je wordt nooit beter en je kunt nooit je grenzen verleggen als je op je plek blijft zitten."

Brunt neemt nooit veel mee, slechts een minimum aan essentiële zaken en hij plant zijn stops bij winkelcentra om eten en drinken te kopen. ("De laatste tijd vind ik de ontbijtbroodjes bij de tankstations heerlijk.") En verder fietst hij alleen maar. Hij rijdt 2, 5, 10, 15 uur. Hij rijdt 80, 160, 240 of 320 kilometer. Hij rijdt niet voor de likes op social media of voor Strava-segmenten, maar om mentale vrijheid en een fysiek geluksgevoel te vinden. "Het is een uniek soort vrijheid dat je op geen enkele andere manier kunt vinden," zegt hij.

Aan het eind van ons gesprek, stelt hij zelf een retorische vraag: "Wat komt er na het lijden?" Het is zijn levenswerk om daar een antwoord op te vinden. Op zijn 33ste is hij nog steeds volop case studies aan het doen voor zijn afstudeerscriptie over fietsen. In het Angeles National Forest en de graslanden van Nebraska, Kansas en Iowa blijft hij diepgravend veldonderzoek doen op twee wielen.

Less

Less

Less