We schetsen een beeld van Will Clarke, liggend in een Franse hotelkamer, in het donker, starend naar het plafond, met pijnlijke enkels, armen en rug, benen omhoog, stof in zijn neusgaten en oren, en hij probeert te gaan slapen. Clarke is moe, maar dat is geen wonder. Hij heeft 257 km gefietst waarvan 55 km over kasseien, met een gemiddelde van 43,9 km/u waarbij hij gedurende 5 uur 50 minuten en 48 seconden gemiddeld 290 watt heeft weggetrapt. Hij staart naar het plafond. Hij sluit zijn ogen. Dan herinnert hij zich zijn ontsnapping, de kilometers waarin hij en Paddy Bevin wegreden uit het peloton waarbij ze 20 minuten lang 400 watt vermogen leverden, voordat ze weer teruggepakt werden door de groep. Hij herinnert zich een valpartij - het gebeurde recht voor hem, en het kostte wat tijd om er omheen te komen - en hij herinnert zich het weer, een kleine 20 graden Celsius met lichte wind in de rug. Hij herinnert zich droge kasseien. Hij herinnert zich het stof.

"Na de race denk je aan veel dingen," zegt hij. "Je denkt nog steeds aan hoe je eigen race ging en hoe je het beter had kunnen doen, als je dit of dat had gedaan." Zijn teammaat Sebastian Langeveld is derde geworden in de 115e editie van de voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix, de hel van het noorden, de koningin onder de klassiekers. Clarke finisht in het peloton, op negen minuten achterstand. Zijn ogen zijn droog. Zijn lichaam is uitgeput. Morgen rijdt hij niet harder dan 20 km/u en slechts een paar uurtjes. Hij zal een paar dagen overal pijn hebben. "Ik vind het geweldig," zegt hij. "Ik hou van racen, ik hou van trainen, en als je een race kunt winnen, dan is dat alle opoffering waard. Maar aan het einde van de dag, is het eigenlijk helemaal niets. Dit gaat niet eeuwig duren."

Clarke is 32. Hij fietst al meer dan 10 jaar en dit is zijn achtste seizoen als professional. In 2016 haalde hij vijf overwinningen, zijn beste seizoen tot nu toe. Dit jaar hoopt hij een grote ronde te kunnen rijden. Hij hoopt op nog een paar goede seizoenen in het professionele circuit om dan zijn carrière te eindigen met het afvinken van races op zijn bucket list. Clarke groeide op met zwemmen en hardlopen en deed mee aan atletiekwedstrijden op de 400 en 800 meter. Hij bereikte het nationale niveau in zijn thuisland Australië, maar werd toen getroffen door typische hardloopblessures - overbelastingsblessures die hem bleven achtervolgen aan het einde van zijn tienerjaren. Hij had een paar vrienden die fietsten, en hij begon geïnteresseerd te raken en wedstrijden te kijken. Vervolgens kocht hij een eigen fiets en was meteen verslaafd. Op zijn 22e deed hij mee aan zijn eerste wielerwedstrijd, ging van plaatselijk naar nationaal niveau en verhuisde vervolgens naar België. Van daaruit bouwde hij zijn carrière op.

"Ik denk dat ik niet meer zo jong ben," zegt hij. "Maar in sommige opzichten was ik erg constant vorig jaar en ik word nog steeds beter." Hij rijdt voor Cannondale-Drapac, zijn vijfde professionele team. "Dit jaar heb ik nieuwe kansen gekregen." In 2017 reed hij in Milaan-San Remo en de Scheldeprijs, gevolgd door Parijs-Roubaix. Het was de tweede keer dat hij deelnam aan dit illustere monument in de wielersport.

Tijdens Parijs-Roubaix reed Clarke op een fiets zonder stickers. Hij zat in het zadel van de nieuwste versie van de Cannondale Synapse, uitgerust met schijfremmen en Di2. De fiets is voorzien van een serie microveerelementen die de vermoeidheid op slecht wegdek - of 29 kasseienstroken - vermindert. "Ik vond de fiets behoorlijk comfortabel en snel op de kasseien," aldus Clarke. "De fiets maakte het mogelijk dat ik door het peloton naar voren kon schuiven." Het frame past ook bij Clarke's voorkeuren. "Ik hou van een stijve fiets. Ik vind het helemaal niets als het frame te slap is. "En natuurlijk moet hij goed aanvoelen." Zijn fiets was voorzien van een van die beproefde Parijs-Roubaix-aanpassingen: griptape in de bidonhouders. "Als je een bidon verliest, dan kun je zomaar voor langere tijd zonder water zitten."

"Ik had gehoopt dat ik de fiets wat langer kon houden," zei Clarke, maar na de race werd de fiets snel afgevoerd. De volgende dag sprong hij op zijn SuperSix EVO Disc, maar de Synapse past eigenlijk beter bij de favoriete toeren van Clarke. "Ik hou van rijden in de heuvels, maar niet in het hooggebergte. Ik rij graag op mooie, golvende wegen met een beetje klimmen, een beetje dalen en een paar vlakke stukken. Ik rij graag buiten de stad waar het mooi en rustig is in het binnenland." Clarke verblijft het grootste deel van het jaar in het Spaanse Girona, waar dit soort routes in alle windrichtingen te vinden zijn. Hij stapt af en toe ook op een mountainbike of gaat stof happen op gravelwegen. "Als ik nu die Synapse zou hebben om te trainen, dan zou dat heel mooi zijn," zei hij smachtend. "Het was een hele, hele mooie fiets."

In vergelijking met zijn eerste Parijs-Roubaix in 2013, reed Clarke dit jaar aanzienlijk beter. Hij vocht als een leeuw, finishte niet als eerste, maar reed wel heel sterk. De klassiekers zijn gemaakt om rijders uit te dagen en ze te breken; ze zijn ontworpen om in één dag een bepaalde hoeveelheid marteling te ondergaan, waar normaal gesproken een langere, meerdaagse etappewedstrijd voor staat. "Soms kun je even stoppen om te plassen," zegt Clarke. "Maar dat gebeurde nooit. Het is absoluut een van de meest intense races die ik ooit heb gedaan." Er vallen gaten in het peloton die ook zomaar weer dicht worden gereden. Er zijn voortdurend ontsnappingen, de hele dag door. Dit jaar was de race de snelste ooit. "Je gaat echt de hele dag voluit."

En dus zou je denken dat het gemakkelijk is om je oogleden te sluiten en in slaap te vallen zodra je comfortabel in je bed ligt. En toch staarde Clarke naar het plafond, hij voelde de zere plekken op zijn lijf en het stof zat nog steeds op verborgen plekjes op zijn lichaam. In zijn hoofd speelde hij de vele gebeurtenissen af tijdens zijn reis op twee wielen tussen Parijs en Roubaix. Het was een goede race. Het was een goede fiets. Maar met slechts een paar uur tussen de finish en het rustmoment in bed, begon de race nu pas langzaam zijn hoofd en zijn lichaam te verlaten. "Tot dagen na de race," zei hij, "hoestte ik nog steeds het stof op."

BEN JE KLAAR VOOR ECHTE
ENDURANCE-MACHINES?

De Synapse zijn altijd al een machine geweest die gericht was op het vol gas najagen van dagenlange avonturen. Een legendarisch platform - meervoudig winnaar van de titel 'fiets van het jaar', gereden door de beste rijders ter wereld in de zwaarste races ter wereld, held in talloze naamloze en ongelauwerde heldendaden - de nieuwe Synapse heeft alles wat altijd al werkte, maar is alleen beter... veel, veel beter. Lichter, stijver, soepeler en sneller. Voor de prestaties. Voor memorabele avonturen. Voor grote races en voor naamloze races. Voor de meest veelzeggende expressie van de sport. Dit zijn de pure endurance-machines.

Bekijk de verhalen van onze echte endurance atleten op de nieuwe Synapse

Bekijk de endurance verhalen

Less