Deze is voor de echte rijders. Je kent ze wel — de tempobeulen, de rijders die altijd op zoek zijn naar nieuwe wegen, de gasten die maar door rammen en toch niks te bewijzen hebben — behalve aan zichzelf. Degenen die gek zijn op lang en hard rijden. Niet voor de victorie of de glorie, maar om een ervaring te hebben die onuitwisbaar in de ziel wordt gegraveerd. Verzonken. Verbonden. Eén met de puurheid van de weg, de machine en het moment. Dat is het pure endurance-rijden. Dit zijn de pure endurance-machines.

Less

Less

Jonathan Schottler is bezeten van fietsen

Als je Jonathan Schottler op zijn woord moet geloven, dan zit hij 420 uur per jaar op een fiets en is hij alleen maar bezig die fiets te analyseren. "Zestig procent van de tijd dat ik op een fiets zit, denk ik aan het product zelf: waarom gedraagt de fiets zich op deze manier? Wat kan ik doen om het leuker te maken om erop te rijden? Hoe kan de fiets worden verbeterd? Wat is de volgende sprong in de techniek?" Hij rijdt gemiddeld 700 uur per jaar.

Schottler is ontwerptechnicus bij Cannondale en is geobsedeerd door fietsen, fitness en gezondheid. "Als mijn brein zich nog steeds richt op het ontwerpen terwijl ik aan het fietsen ben, dan heb ik niets te klagen," zegt hij zelf. "Het is een passie."

Schottler is afkomstig uit Kansas City in de VS en verloor zijn vader aan een hartaanval toen hij slechts 11 jaar oud was. Dat verlies zette hij om in een toewijding aan het thema gezondheid. Hij begon met fietsen toen hij tweedejaarsstudent was aan de Universiteit van Missouri. Hij reed rond op racefietsen en mountainbikes, deed mee aan een paar criteriums, een paar tijdritten hier en daar en pakte ook af en toe een cyclocross-wedstrijdje mee. Hij stond 's morgens om 5 uur op om te trainen, ging dan naar college, werkte 's middags in een fietsenwinkel en reed vervolgens naar de bibliotheek om te studeren. Hij reed wedstrijden in het weekend en herhaalde zijn dagelijkse routine tijdens de rest van de week. Hij trainde op gravelwegen om te ontsnappen aan auto's en mensen. Nadat hij zijn bachelor en master-titel in de werktuigbouwkunde had gehaald, kreeg hij een baan bij zijn productsponsor Cannondale.

Na een jaar in Bethel (tegenwoordig Wilton), Connecticut op het hoofdkwartier van Cannondale te hebben gewerkt, werd hij overgeplaatst naar de onderzoeks- en ontwikkelingsafdeling in Freiburg, Duitsland. De afgelopen vier jaar heeft hij gewoond en gewerkt in de beste fietsstad van Duitsland. Freiburg ligt in het zuidwesten van het land, tegen de Zwitserse grens, op een hoogte van ruim 300 meter en omringd door bergen van ruim 1200 meter hoogte. "Je kunt tijdens een lunchritje vanaf je kantoor naar de top van de een-na-hoogste berg rijden en dan terug achter bureau zitten in minder dan anderhalf uur," aldus Schottler. Ondergedompeld in deze Duitse stad zit Schottler samen met zijn hond en nog twee dozijn Cannondale-medewerkers niets anders te doen dan fietsen te ontwerpen, fietsen te testen, over fiets te denken, wedstrijden te fietsen, technische problemen aan fietsen op te lossen en dan ten slotte nog een beetje te fietsen.

Zijn laatste object van studie, bezinning en duizenden testkilometers op drie verschillende prototypes, is de nieuwe Synapse. De nieuwe Synapse heeft meer bandenvrijheid, een meer ontspannen geometrie en is geschikt voor de montage van spatborden - zeer belangrijk tijdens de lange winters in Freiburg waar rijders langdurig in de regen bij temperaturen rond het vriespunt worden gepijnigd. De Synapse was de fiets waar Schottler de laatste tijd zijn vele trainingskilometers op heeft gereden.

Recent beëindigde hij succesvol de 206 mijl lange Dirty Kanza gravelrace in zijn thuisstaat Kansas (zijn vijfde Kanza). In de herfst heeft hij een bikepacking tour gedaan van Freiburg naar de start van de Turijn-Nice Rally en reed vervolgens ook deze wedstrijd uit. In totaal waren dat 2430 kilometers zonder enige vorm van ondersteuning in een tijdsbestek van negen dagen. Hij is ook van plan om een tweede keer te starten in de Bike Transalp en om deel te nemen aan de Crocodile Trophy in Australië.

In de 280 uur per jaar dat hij niet aan de machine denkt die hem voortstuwt, probeert Schottler zijn hersenen uit te schakelen. Om dat te realiseren moet er aan een logische voorwaarde zijn voldaan: de fiets moet nagenoeg stil zijn. "Een goede fiets maakt je blij, moet goed functioneren en moet nagenoeg stil zijn," zegt hij. De fiets moet het werk doen. Hij moet goed afgesteld zijn. De techniek en de componenten en de zitpositie moeten perfect passen. Op een dag dat alles klopt, zal de fiets dan onder je verdwijnen. De kilometers glijden voorbij, samen met de algoritmes, de CAD-tekeningen en de kleimodellen. "Dan heb je weer één ding minder dat in je hoofd blijft vastzitten," merkt Schottler lachend op. En op deze stille fiets zal hij urenlang spelen in de Duitse bergen, met een leeg hoofd en helemaal vrij.

Less

Less

Less

BEN JE KLAAR VOOR ECHTE
ENDURANCE-MACHINES?

De Synapse zijn altijd al een machine geweest die gericht was op het vol gas najagen van dagenlange avonturen. Een legendarisch platform - meervoudig winnaar van de titel 'fiets van het jaar', gereden door de beste rijders ter wereld in de zwaarste races ter wereld, held in talloze naamloze en ongelauwerde heldendaden - de nieuwe Synapse heeft alles wat altijd al werkte, maar is alleen beter... veel, veel beter. Lichter, stijver, soepeler en sneller. Voor de prestaties. Voor memorabele avonturen. Voor grote races en voor naamloze races. Voor de meest veelzeggende expressie van de sport. Dit zijn de pure endurance-machines.

Bekijk de verhalen van onze echte endurance atleten op de nieuwe Synapse

Bekijk de endurance verhalen

Less